VL Column: Drie dingen die wel verschil maken in je noodpakket

Het enige dat ik nog kon roepen was: DOE NOR MAAL. Nog voor het einde van de drukke straat vlakbij Artis stopte ik. Ik stapte van mijn fiets af, draaide me om en vroeg. ‘Heb je het tegen mij?’ Een volgende golf van scheldwoorden kwam over me heen. 

Mijn hartslag schoot omhoog. 

De razende man fietste tierend verder. Ik ook. Het duurde uren voor deze ontmoeting uit mijn systeem was. ‘Waarom zou je op iets onbenulligs zo intens reageren?’ Hoe verder ik door de stad fietste, hoe beter ik het begreep. 

Het lontje is te kort. 

Aan alle kanten worden we herinnerd dat de wereld in de fik staat. Het bereikt je hoe dan ook. 

De krant. Het nieuws. Social media. Bij talkshows wordt veel gepraat en weinig geluisterd. En gedaan alsof we het allemaal weten en de controle hebben. Terwijl iedereen doet alsof. En niemand het weet.

Over onze angst praten we niet.
Die stoppen we diep weg,
Zodat hij zich genadeloos in een andere vorm kan uiten.

Massaal kopen we blikken, powerbanks en pinnen we contant geld. Voor het geval dat. Terwijl de angst en de stress onder water erger worden en het lontje ongemerkt korter. De medemens in de buurt mag afzien.

We zijn er niet op voorbereid.
We leven te lang alsof de wereld alleen om ons draait.
We zijn vergeten dat alles met elkaar in verbinding is.
En dat wij als mens niet zonder een ander kunnen.

Als het spannend wordt,
zijn het niet de spullen die het verschil maken.
Maar de mensen.

Ik zou het noodpakket daarom herzien.
En dit erin stoppen:

Veerkracht.
Compassie en 
Verdraagzaamheid.

Niet als grote gebaren. 
Maar juist in het kleine. In hoe je reageert.
In wat je inslikt of uitspreekt. In hoe je omgaat met jezelf en met de ander.
In wie je bent en wat je doet.

Hoe je dat doet? 
Ben eerlijk naar jezelf.
Voel wat je voelt.
Maak er ruimte voor.
Besef dan wie of wat voor jou belangrijk is.
En handel daar dan naar.
Elke dag opnieuw.

Het zit allemaal in ons.
We hebben het ons weer te herinneren en het gewoon te doen.
Niet om te ontkennen wat er ook is, maar om bij te dragen aan een wereld die er toe doet.

O ja en mocht er dan echt nood aan de man zijn, dan is er altijd wel een buurman waar je iets van kan lenen.