VL Column: Stomdronken voor de operatie

‘Zolang je de avond ervoor niet stomdronken bent.' Dat is het antwoord van de anesthesist op mijn vraag hoe ik me het beste kan voorbereiden op mijn meniscusoperatie. ‘Verder is er niets dat je kunt doen’, hoor ik hem zeggen. In de blinkend witte kamer. Doodserieus. 

Hij bedoelt het vast als geruststelling. Ik ben bij hem in goede handen en het is zo gefikst. Ik glimlach, verberg mijn vraagtekens. Dat er nog steeds artsen zijn die dit zeggen. Ondanks onderzoek, ondanks cijfers, ondanks gezond verstand.

Ik blijf het vragen, als ik dan toch in de gelegenheid ben. 
Ik hoop op het antwoord dat ik zelf al weet. En incognito te zien van wat er in 15 jaar is veranderd met leefstijl in de medische wereld. 

Beter in een operatie, beter er uit. Een logische redenatie. We kunnen toch allemaal bedenken dat snijden in een lichaamsdeel dat minder ontstoken is minder complicaties oplevert. Bovendien laat onderzoek zien: weken gericht trainen voor een knieoperatie verkort de hersteltijd. Minder pijn voor de patiënt, minder kosten voor ons allemaal.

Binnen de spreekkamer van de orthopeed is dat doorgedrongen. ‘Blijf bewegen’ en ‘bouw spieren op voor de operatie’. De patiënt kan beter ook zelf in actie komen, dan zijn been omhoog leggen en alleen de dokter het werk laten doen. 

Goed eten, bewegen, voldoende slaap en stress verminderen. Zo simpel kan een recept zijn. 
Toch zijn er nog artsen die zeggen dat het geen enkele zin heeft. En blijven steken bij de vraag of je rookt. 

Ik weet dat er veel zorgprofessionals zijn die zich elke dag hard inzetten voor leefstijl bij de behandeling. En dat het zo langzaam in elke spreekkamer sijpelt. Zoals bij iedere grote verandering kan dat jaren duren. Voor sommigen is het levenswerk en maken ze de nieuwe realiteit nooit mee. Als het bouwen van een kathedraal, waarbij je stenen legt maar het einde niet kunt zien. Verandering van een muurvast denkpatroon kost tijd. 

Elke dag strijd ik mee voor die verandering.
Nu mik ik op komende week. Op mijn mindset, op de goede afloop. 

Ga ik er goed in, dan kom ik er vast ook beter uit. Ik vertrouw erop dat de anesthesist bedreven is. Dat hij mij precies genoeg narcose geeft, zodat ik de pijn niet voel. Mij precies op tijd wekt, zodat ik niet te lang in verdoofde staat hoef te leven. Dat is wat ik van hem nodig heb. De rest weet en doe ik zelf.