VL Column: Uiteindelijk zijn we allemaal verdrietig

Hij zit te scrollen op zijn telefoon. Zijn blik gericht op zijn jongste broertje die onze hond tussen zijn benen houdt. Aan de muur van de dokterskamer hangt een foto van een blije hond. Op het aanrecht liggen hondenkoekjes en plastic handschoenen. Van de doktersassistent krijgen we alle vijf een glaasje water. De minuten die volgen lijken uren.

Eerder die maandag maakten we haar laatste wandeling rondom het duinmeer. Ik liep achter de mannen. Grote, gespierde lichamen, schouders hangend van verdriet. Het allerliefste, trouwe, zwartkrullige beest ertussen. Vol pijnstillers, niets vermoedend dat dit het definitieve rondje was. 

Wat ik niet wist dat honden kwispelen, 
tot het laatste moment. 
Hoe ziek ze ook zijn.

Wat ik ook niet wist, is dat een hond verliezen zóveel pijn doet. 
Dat het voelt alsof een gezinslid wegvalt.

Wat ik wel wist: ieder mens rouwt anders.
De een huilt, een ander verstijft, een derde schreeuwt. 
Doet luchtig, laconiek, is boos. 
Of eet, drinkt, verdringt. Verdwijnt. 

We hadden meerdere keren aan de jongens gevraagd of ze mee wilden naar de arts. 

Elk van hen besloot op zijn manier om bij het afscheid te zijn. Checken bij jezelf waar je bij wil zijn en waar niet is belangrijk. Bij feest, bij verdriet. We kregen drie keer ja.

Het is makkelijk om iets te vinden van het gedrag van een ander. Te zeggen hoe jij het zou doen, of hoe het hoort. Zeker als je niet in die situatie zit. Op je telefoon zitten, terwijl je hond doodgaat, zal voor sommigen ongepast zijn. Ongeïnteresseerd, onbehoorlijk. Of typisch Gen Z. De telefoon van mijn zoon was voor hem de enige manier om erbij te kunnen zijn. Hij was, door zijn telefoon, juist aanwezig. 

We lieten Pepper levenloos achter. 
We huilden. Eindeloos.

De jongens wilden twee uur rust om hun ellende te verteren. Voor mij duurde die stilte te lang. Ik stopte het vloerkleed in de auto en reed naar de stomerij. Kil, emotieloos of typisch een Pragmaat, kun je zeggen. Of als je luistert naar de beweegreden: een manier om om te gaan met overweldigend verdriet. 

Ook daar zei niemand wat van.

Waardoor er ook voor mijn verdriet ruimte was. Genoeg voor ons allemaal, om toen de twee uur voorbij waren, samen op het strand te eten. 
De eerste keer zonder Pepper.