VL Column: Alleen wonen in een wereldstad

Hoe werkt de wasmachine hier eigenlijk, bij welke supermarkt ga ik boodschappen doen en waar kan ik mijn yogamat uitrollen? Het is de eerste week van mijn Londen avontuur. Ik ben een maand in mijn lievelingsstad.

In mijn eentje reizen had ik nog nooit gedaan. Ik was benieuwd hoe het zou zijn om een tijd helemaal op mezelf aangewezen te zijn. En ik was toe aan ontsnappen uit het vaste ritme van thuis. Dus ik huurde een piepklein appartementje aan de rand van het centrum, pakte mijn koffer en ging.

Oke, het ging niet zo simpel als ik nu schets. Als professioneel overdenker kwamen er wel duizend scenario’s langs over dit avontuur. Zeker ‘s avonds laat. Maar de wens om langer dan drie dagen in Londen door te brengen was groter dan mijn bedenkingen. De klassieke black cabs, chique wijken en de best wel kleine Big Ben. Het heeft voor mij iets magisch. Alsof je zó Peter Pan binnenstapt.

Ik ben er al vaak geweest, de stad voelt inmiddels vertrouwd. Dus na een paar dagen dacht ik: nu moet ik wel gewend zijn.

Niet dus.

Dat besefte ik pas een paar weken later, toen ineens een sluimerend gevoel van ongemak verdwenen was. Toen pas begon ik écht mijn draai te vinden. Ongemerkt had het meer van me gevraagd dan ik dacht: mijn hele dagelijkse routine opnieuw opbouwen.

Een gevarieerd maaltje koken op een eenpitter vond ik bijvoorbeeld best een uitdaging. Net als de geluiden van het razende verkeer aan Tower Bridge Road die af en toe mijn zenuwstelsel frituurden. Maar ook simpelweg mijn dag indelen: ik wilde naast werken natuurlijk ook nog (zoveel mogelijk!) van mijn geliefde stad zien. Alles wat ik normaal gesproken zonder nadenken deed, moest ik hier opnieuw uitvinden. Ik had het onderschat.

Mijn hart kon overstromen van enthousiasme. Als ik een perfecte flat white haalde bij het kleinste koffietentje dat ik ooit heb gezien. Bovenin een rode dubbeldekker de Theems overstak. Of in een stokoud theater op een houten klapstoeltje een toneelstuk bekeek. Maar me aanpassen aan deze nieuwe omgeving kostte tijd, ruimte en energie. Hoe fantastisch het ook was.

Daar had ik me op verkeken. Maar wat ik ook niet had verwacht, was wat het me zou brengen. Ik ben nog een beetje verliefder geworden op Londen. Maar bovenal groeide mijn zelfvertrouwen. Ik leerde dat ik kan wennen op een nieuwe plek, de dingen helemaal kan doen op mijn manier en mijn eigen tempo mag volgen. Eigenlijk precies zoals onze deelnemers.

Het ging niet zonder hobbels. Maar ook Peter Pan moest ooit leren vliegen.