VL Column: Ook ik werd ziek

Ik dacht dat het mij niet zou overkomen.
Omdat ik fit was en gezond at.
Maar. Ook ik werd ziek.

Het duurde even voordat ik echt kon horen wat mijn levensbedreigende ziekte was.
Mijn hart pompte niet goed meer en het was niet duidelijk hoeveel levensjaren ik nog zou hebben.

Ik kreeg steun van Hein, oud internist.
Hij hielp me mee puzzelen.
Checkte elke dag bij me in.
Hoe voel je je?
Hoe hoog is je hartslag?
Nog duizelig?

Hij leerde mijn klachten onder woorden te brengen, naast de getallen.
Mij helder te laten spreken en te vertalen naar de dokter.
Hij hielp de dokter met de juiste onderzoeken. En de diagnose die achter de diagnose zat.

Toen ik ziek was, kon ik rust vinden.
En vertrouwen. Ik mediteerde elke dag.
Focuste op wat me voedde. En mijn gezin.
Sloot me af van wat me niet diende.

Alsof ik met een boog rondom de afgrond liep, ging mijn vitale orgaan weer werken.
Ik kreeg een telefoontje uit het expertisecentrum dat het voorbij was. Dat ik geluk had gehad.

En toen begon het. Het herstel. Waar geen gebruiksaanwijzingen voor zijn.
Terwijl de wereld doorgaat. En iedereen dicht bij mij vierde dat ik beter was.

De schrik bleef. Erin geslopen, genesteld in mijn hele lichaam.
Zonder dat ik het doorhad. Hoe gedisciplineerd ik stappen zette, er zat iets in de weg. Niet definieerbaar, niet in cijfers uit te drukken.

Sommige dingen vergeet je namelijk niet. Niet in je hoofd, niet in je lijf.
Ik zie me nog bij de cardioloog zitten.
‘Zet de dictafoon maar aan mevrouw, dit is serieus’.

Ik wist veel van levend verlies, acceptatie en dat tijd de wonden heelt, voordat ik ziek werd.
Als je er zelf in herstel zit, is het een hele klus. En ook daar is er ruimte te vinden.

Ik kreeg een kant te zien van het leven, die ik anders niet gezien had. Ik ben er dankbaar voor, zoals je dat vaker hoort van mensen die ernstig ziek zijn geweest. Het heeft me gesterkt, gesteund en vertrouwen gegeven. Ik ben er beter door geworden in mijn werk, omdat ik ziek zijn snap, weet hoe lastig herstellen en ervaren heb hoe dun het lijntje is.

Ik heb ervaren dat je ziek kan worden, hoe gezond je ook leeft. Want ik ben, net als jij, gewoon mens.