VL Column: Toeval. Bestaat wel.

Een doodgewone dinsdag. 
Zwarte koffie, een boterham met boerenkaas en lichte wolken die langs de zon bewegen. Geen bijzondere dag. Geen opvallend voorteken. 

Het alledaagse wordt onderbroken door mijn telefoon die rinkelt. Slecht nieuws. Alsof iemand zonder waarschuwing de kaarten opnieuw schudt. 
In één moment. BAM. 

Pech, toeval en door het lot bepaald. 
Totale willekeur, lukraak en uit het niets. 
Ongericht en ondoordacht. 
Onvoorzien en onverwacht. 
Zonder boodschap, zonder doel. 
Gewoon. Zomaar.  

Het kan op ieder moment gebeuren. Bij iedereen. Het illustreert de kwetsbaarheid van het leven. Wat kan dit óngelofelijk veel pijn doen. 

We hebben er allemaal mee te maken, in elke fase. Als mens zoeken we van nature naar een oorzaak, piekeren we over de reden of bijten we ons stuk in het waarom. Maar soms is er geen antwoord. Soms is er helemaal niets, behalve wat er is. 

Overgave is dan de enige optie.  

Misschien is jezelf overgeven wel de grootste oefening van het leven. Het erkennen dat niet alles te begrijpen, te sturen of op te lossen valt. Dat we enkel moeten dealen met het toeval. En dat een doodgewone dinsdag ineens allesbehalve gewoon is.