VL Column: Ozempic in Oud-Zuid

‘We moeten het menu aanpassen’, hoor ik haar zeggen. ‘Hoofdgerechten eraf en voorgerechten erop. Mensen hebben steeds minder trek.’ Ik zit ernaast en luister aandachtig mee. Aan de Willemsparkweg in het dure Oud-Zuid, zit ik in een restaurant. Mijn tafelgenoot ziet mijn bedenkelijke blik en begint met uitleggen. 

‘We moeten als restaurant inspelen op de Ozempic-golf. Gasten eten steeds minder’, zegt hij, directeur van een grote horecagroep. Ik frons mijn wenkbrauwen.‘Verbaast je dit?’ vraagt hij lachend.Mijn ogen schieten wijd open. ‘Die grote tafel daar achterin, minimaal de helft gebruikt Ozempic.’Ik draai me om en laat mijn blik over de tafel glijden. Uiterlijk vertoon voert de boventoon. ‘Wáárom?’, vraag ik. ‘Om een paar kilo af te vallen.’ Ik verstijf en begin te stotteren. Wéten deze mensen wat dit middel doet?‘Het interesseert ze niet. Voor hen is het spotgoedkoop en het effect is vele malen groter dan een dure personal trainer. Welkom in Oud-Zuid!’ 

Gezonde en hoogopgeleide mensen die vrijwillig naar de afslankspuit grijpen. Voor het gemak, voor het plaatje, voor een maatje minder. We zijn massaal gevallen voor de belofte van de prik. Terwijl we inmiddels weten dat dit medicijn diep ingrijpt op ons honger- en verzadigingssysteem, op onze natuurlijke darmhormonen en mogelijk op onze spieren en weefsels, waar we liever voorzichtig mee omgaan. En als het middel wordt gestopt, komt de eetlust en het gewicht terug. 

In onze programma’s zie ik dagelijks wat het medicijn kan doen en vooral voor wie het bedoeld is. Voor mensen die ziek zijn, met complexe diabetes, zware obesitas en comorbiditeit. Soms is het zelfs een vervanger van insuline, de echte dikmaker bij Diabetes type 2. Dáár zit de winst. Dáár hoort het medicijn thuis. Niet bij welvarend Nederland die het als supplement inzet voor een paar cosmetische kilo’s minder. 

Ik loop naar achter in de zaak, door de houten klapdeuren naar het toilet. Voor de spiegel staan twee slanke vrouwen van rond de 30. Ze complimenteren elkaar met hun slanke schouders. ‘Ozempic’, zegt de een trots tegen de ander.  

Ik was mijn handen en denk terug aan het begin van de avond. Het zijn niet de hoofdgerechten die van de menukaart moeten, maar onze obsessie met het schoonheidsideaal, het hardnekkige korte termijn denken en de snelle trucs.