VL Column: Waterijs vs gemberthee

Nog half spacend zeg ik dat ze de allerliefste van de wereld is. En ik meen het. Ik krijg een extra kussen in mijn rug, een aai over m’n bol en een waterijsje in de hand. Ze maakt me wakker uit narcose.

Vorige maand was ik voor even overgeleverd aan de Nederlandse zorg. Met spoed een operatie die niet langer kon wachten. Verpleegkundigen lief en behulpzaam, artsen stuk voor stuk kundig en patiënten een gelijkwaardige behandeling. Het maakte me nederig. Bij plotselinge pijn en directe nood is ons Westerse zorgsysteem ijzersterk. Zodra er iets misgaat, grijpen we in. Het is snel, effectief en levensreddend.

Tegenover deze acute zorg staat de lange termijn. Na een operatie houdt de zorg niet op. De weg terug naar het dagelijks leven ligt grotendeels bij onszelf. Hierin ervaar ik dat er zoveel meer mogelijk is dan het snelle handelen van het Westen. Als het om herstel gaat, kunnen we veel leren van de Oosterse geneeskunde. Deze wijsheden richten zich op genezing van het hele systeem, in plaats van enkel de wond en symptoom.

Denk bijvoorbeeld aan warmte. Voeding en drank op temperatuur worden als helend gezien. Bouillon, soepen en stoofpotjes ondersteunen de spijsvertering, kalmeren het systeem en voeden de weefsels. Ook zoiets eenvoudigs als warme olie op de huid werkt ondersteunend.

Het zijn adviezen die we in Westerse ziekenhuizen niet snel horen. Zo is het waterijsje na de operatie een treffend voorbeeld van de verschillen. In Nederland kiezen we voor een koud ijsje met suiker, tegen een droge keel en de misselijkheid. In het ziekenhuis in Sri Lanka krijgen patiënten een warm kopje gemberthee om de spijsvertering licht te activeren. Fascinerend toch?

Ik droom over een combinatie van Westerse en Oosterse wijsheden in de zorg. Dat we erkennen dat snelle, acute zorg hand in hand moet gaan met aandachtig herstel. Want echte genezing vraagt meer dan ingrijpen alleen. Als we naast het waterijs ook de gemberthee durven inschenken, halen we het beste uit beide werelden.