VL Column: 15 redenen waarom ik er nog ben

Targets die elke maand hoger moeten, ziekmelden waar schaamte op zit en kwartaalcijfers die zwaarder wegen dan de mensen. We leven in een wereld waar geld en het individu de boventoon voeren. 

Bij Voeding Leeft kiezen we voor een andere weg. Een duurzame verandering is geen sprint. Ook als snelle winst lonkt, stellen we onszelf telkens weer de vraag: Klopt het? Dient het onze missie, de mens en de verandering die we voor ogen hebben? Deze zelfreflectie blijft een belangrijke pijler in ons werk. Zo creëren we bedding, zo blijven we staan, zo kunnen we groeien. 

Ik kwam ooit binnen als vrijwilliger, omdat ik voelde dat er iets in mijn opleiding tot diëtist niet klopte. Bleu, verlegen en weinig zelfkennis. Toch koos ik bewust voor een organisatie die buiten de kaders dacht en handelde. Ik voelde onder de oppervlakte dat het anders kon. Dat het anders moest. Dat verandering in een vastgeroest systeem mogelijk is. 

Ruim 10 jaar later weet ik dat deze overtuiging klopt. Met zes verschillende functies en een schat aan ervaring, ben ik uitgegroeid tot een ware start-up bouwer én leefstijl guru. Het liefst hou ik me bezig met de mens. Samenwerken met degenen die óók geloven dat het anders kan.

Het is één van de redenen waarom ik na al die jaren nog steeds elke dag kom opdagen. Om 15 jaar Voeding Leeft te vieren geef ik nog 14 redenen:

• ik hoor dagelijks dat iemand zijn insulinepen niet meer nodig heeft

• ik vraag niet alleen naar bloedwaarden van deelnemer Han, maar ook waar hij  ‘s ochtends zijn bed voor uitkomt

• ik kies voor voldoende pauze-momenten in plaats van blijven doorbijten 

• ik werk samen met de lichtpuntjes door het hele land

• ik vraag door om tot de oorzaak te komen en plak geen pleisters

• ik durf de wetenschap opzij te leggen als het niet klopt met wat ik zie in de praktijk

• ik ben omringd met mensen die geloven dat leefstijl werkt 

• ik ben vaak stil, om te voelen wat er van binnen speelt

• ik ga 24 uur de natuur in met collega’s, zonder telefoon en horloge

• ik zie dagelijks hoeveel veerkracht mensen hebben 

• ik vier de kleine successen net zo goed als de grote 

• ik eet elke dag om 12.30 uur een verse lunch, aan tafel met mijn collega’s 

• ik reis volgende week naar Groningen voor een waanzinnig project 

• ik dit álles mijn werk mag noemen

Deze redenen verzamel ik niet alleen. Daarom geef ik voor nu mijn pen door aan de volgende gastcolumnist. Met haar stond ik aan de wieg van ons landelijke Keer Diabetes2 Om programma. Met haar heb ik alle golven binnen Voeding Leeft meegemaakt. Veel leesplezier met Connie Hoek.