VL Column: Lieve EJ
Gastcolumn van Anne-Marie Ernst ter ere van het 15-jarig bestaan van Voeding Leeft.

Shit. Een nieuw pijntje. Een gek symptoom dat er eerder nog niet was. Van twee keer per week ‘s avonds een uurtje kunnen tennissen. Naar een keer. En uiteindelijk helemaal niet meer.
Negatieve veranderingen in onze gezondheid merken we razendsnel op. Het vraagt aandacht. Als een irritante passagier met een slechte muzieksmaak die de hele tijd met ons meerijdt.
Maar als het beter gaat?
Dan merken we dat vaak nauwelijks op.
Neem Ingrid. Toen de coach haar bij een programmadag van Leef! met reuma vroeg hoe ze zich na een maand anders eten voelde, zei ze stellig: “Er is helemaal niks veranderd! Ik voel me precies hetzelfde. Zo jammer van alle moeite die ik erin steek.”
De stilte die zij daarna liet vallen was bewust.
Want meestal komt er nog een vervolg.
“Bij nader inzien…”, begon Ingrid. “Mijn man merkte laatst wel op dat ik niet meer elke dag een dutje doe op de bank na het eten.”
Het ging wél beter, maar Ingrid zelf had het niet opgemerkt.
En zij is bij lange na niet de enige. Veel deelnemers aan onze leefstijlprogramma’s hebben in eerste instantie helemaal niet door dat het beter met ze gaat.
Daar zit een psychologisch fenomeen achter: de ‘negativity bias’. Gaat het slechter met ons, dan vraagt dat meteen aandacht. Ons brein is alert op veranderingen die misschien wel gevaar of problemen opleveren. Dat heeft nut, want dan kunnen we er iets aan doen. Dat vergroot de kans op overleven. Best handig.
Maar de positieve kant op? Daar zijn geen alarmsignalen voor. Dat sluipt er geruisloos in. Je lichaam kan allang vooruitgang boeken, terwijl jij nog denkt dat er niks veranderd is. En dat vind ik zo zonde! Want als je merkt dat het beter met je gaat, geeft dat je motivatie om het gedrag dat daaraan bijdraagt vol te houden een flinke oppepper.
Hoe kun je positieve veranderingen dan wel in de spotlight zetten, en jouw blinde vlek omzeilen?
Met behulp van je omgeving! Want het leuke is dat de mensen om je heen vaak juist wél zien dat er iets anders aan je is.
Een sprankeltje in je ogen. Een langer lontje. Geen dutjes meer nodig. Ongemerkt toch de was opgevouwen. Allemaal signalen dat het er onder de motorkap wat soepeler aan toe gaat.
Dus ben je benieuwd hoe het nou eigenlijk echt met je gaat?
Vraag het eens aan je man, kind, zus of vriendin. Misschien zien zij iets wat jij zelf nog niet doorhebt.

Gastcolumn van Anne-Marie Ernst ter ere van het 15-jarig bestaan van Voeding Leeft.

Column van Lotte Schaffer over wat Voeding Leeft uniek maakt. Iedere week verschijnt een nieuwe column.

Gastcolumn van Nynke van der Zijl ter ere van het 15-jarig bestaan van Voeding Leeft.