Geert

"Ongeveer drie jaar geleden werd bij mij diabetes type 2 vastgesteld. Mijn reactie daarop was ongeveer: pilletje erin en door. Ik had diabetes, kreeg daar medicatie voor en verder had ik er in mijn hoofd eigenlijk ‘geen last van’. Eén keer per half jaar ging ik naar de praktijkondersteuner. Daar werden wat waardes besproken waar ik eerlijk gezegd niet heel veel mee kon, Daarna ging ik weer naar huis. Diabetes was iets wat ik had, maar waar ik vooral niet te veel over nadacht.

Als ik nu terugkijk, was ik ondertussen vooral moe en lui. Ik wilde weinig ondernemen, had nergens echt zin in en stelde van alles uit. Maar dat sluipt erin. Je merkt niet van de ene op de andere dag dat je steeds minder energie hebt.

Tot mijn waardes bleven stijgen. Er kwam een pil bij, daar kreeg ik last van, dus weer iets anders. Maar niets leek echt meer genoeg te helpen. Op een gegeven moment gebruikte ik vijf pillen per dag voor mijn diabetes: twee keer metformine en drie keer gliclazide. Toen zei mijn praktijkondersteuner: we kunnen eigenlijk twee dingen doen. Nog meer medicatie, misschien uiteindelijk insuline spuiten, óf er is een programma gericht op leefstijl: Keer Diabetes2 Om.

Ik liep inmiddels iedere maand met een halve apotheek in een tas naar huis en dacht: dit wil ik niet meer. Ik heb een informatiebijeenkomst gevolgd, vooral om te kijken of het echt iets voor mij was. Ik zocht iets concreets en vooral een stok achter de deur. Want alleen roepen dat ik "vanaf maandag echt gezonder ga leven" had tot dan toe verrassend weinig resultaat opgeleverd.

Tijdens de eerste bijeenkomsten leerde ik veel over wat diabetes eigenlijk doet in je lichaam. Daarnaast kregen we voor de eerste maand een duidelijk voedingsprogramma met recepten.

Die eerste maand was best even wennen. Vooral chips en alcohol laten staan vond ik lastig. Je merkt dan pas hoeveel gewoontes erin geslopen zijn. 's Avonds nog even iets pakken. Tussendoor iets. Koekje hier, snoepje daar. Ik dacht vooraf dat ik vooral friet en aardappelen enorm zou missen. Dat bleek dus totaal niet zo te zijn.

En langzaam begon ik verschil te merken. Ik voelde me frisser en scherper. Alsof ik langzaam wakker werd nadat ik heel lang lekker knus onder een dekentje op de bank had gezeten. Alleen bleek dat dekentje achteraf misschien toch niet zo comfortabel als ik dacht. Mijn nuchtere bloedsuiker ging van ongeveer 12,5 naar 6 en mijn HbA1c van 69 naar 40. Ik verloor 15 kilo en bijna net zoveel centimeters buikomvang. Van de vijf diabetespillen gebruik ik nu nog één metformine van 500 mg. Ook mijn bloeddruk is verbeterd en daarvoor gebruik ik minder medicatie.

Maar misschien nog belangrijker: ik heb weer energie. Ik wil weer naar buiten, dingen ondernemen en ik voel me weer mezelf.

Natuurlijk krijg je opmerkingen. "Dat mag je zeker niet?" "Och, wat erg." Of mijn favoriet: "Ga je dit nou altijd volhouden?" Mijn gezin en familie stonden gelukkig vanaf het begin volledig achter me. Dat helpt enorm.

Mijn grootste les is dat je veel meer kunt dan je zelf denkt. Ik dacht echt dat ik dit nooit zou volhouden. Inmiddels voelt het niet meer als iets wat ik moet doen. Dit is gewoon hoe ik eet en leef.

Mijn advies? Zie het niet als een dieet of als een lange lijst dingen die je niet mag. Ik denk niet: ik mag dit niet. Ik denk: ik wil dit niet. En wees ook niet te streng voor jezelf. Ik eet echt nog weleens iets dat niet Keer Diabetes2 Om-proof is. Ja, ook een frietje speciaal.

Door te meten heb ik geleerd dat mijn lichaam daar inmiddels veel beter mee om kan gaan. Dat geeft rust en vertrouwen.

En als je mij vóór het programma had verteld dat ik tijdens een concert of festival vrijwillig nuchter zou blijven, had ik je waarschijnlijk keihard uitgelachen.

En toch sta ik daar nu. Nuchter. En nog erger: ik vind het niet eens erg."