VL Column: Hoe een nadeel toch een voordeel had

In 2012 werd de vergoeding voor diëtisten pardoes uit de zorgverzekering geschrapt. Daardoor kreeg ik, als diëtist, ineens meer tijd om te reflecteren op waarmee ik de afgelopen jaren nou eigenlijk zo druk was geweest. Een gedwongen deeltijd-sabbatical dus. 

Na de eerste (economische) schok probeerde ik de ontstane ruimte om te denken tot een kans. Ik dacht: ik geef mezelf een jaar om te onderzoeken hoe ik mijn leuke baan als diëtist tóch kan behouden. 

Samen met mijn toenmalige verpleegkundige collega’s hadden we op dat moment al veel ervaring opgedaan met leefstijlaanpassingen bij diabetes type 2. We zagen in de praktijk namelijk dat als mensen eenmaal insuline gingen spuiten of SU-derivaten gingen gebruiken, het buikvet flink begon toe te nemen. Dat kon beter. 

Onze huisartsen spoorden ons aan om de verpleegkundige adviezen en de dieetadviezen op elkaar aan te laten sluiten. Niet meer standaard de volgende medicatie stap, maar eerst kijken of er nog iets mogelijk was met leefstijladvies. Een eetpatroon zonder sterk bewerkte koolhydraten werd de basis. 

We kwamen na verloop van tijd, door mijn sabbatical, op het idee al die resultaten eens op een rij te zetten en te presenteren aan collega’s uit de buurt. Ik weet nog precies hoe we ons voelden die avond. Sterk, omdat we de positieve resultaten zo duidelijk en keer op keer hadden gezien en onzeker, omdat collega’s in de regio sceptisch waren over onze aanpak.

Via via kwamen we met onze data terecht in de spreekkamer van Hanno Pijl. Door ons gesprek werd ons interne vlammetje nog veel verder opgestookt. We eindigden met de vraag: En nu? Hoe kunnen we met deze aanpak voor meer mensen met diabetes type 2 iets betekenen?

Op precies het goede moment kwam Stichting Voeding Leeft in beeld. Martijn, een van de oprichters, vroeg me aan het eind van ons eerste gesprek: durven we te dromen over wat dit kan betekenen voor mensen met diabetes type 2 in Nederland? Dat hoefde hij mij geen twee keer te vragen. We sprongen in het diepe.

Het is maar goed dat we van tevoren niet alles wisten. Want we waren nogal naïef over de mogelijkheden voor verandering binnen de zorg. Dat kost tijd, veel tijd. Uiteindelijk is het gelukt: ons Keer Diabetes2 Om programma wordt sinds een paar jaar vergoed uit het basispakket!

Bij iedere groep die ik begeleid, denk ik weer: hoe krachtig is het om mensen zelf de regie over hun diabetes te zien pakken, keuzes te maken die bij hen passen en hun sprankeling, hun levensenergie weer terug te zien komen? Dat is onbetaalbaar.

Wat eerst een economische ramp leek in mijn privéleven, gaf mij enorm veel rijkdom in ervaring. Ik ben trots hieraan bij te mogen dragen en had het ontwikkeltraject voor geen goud willen missen. Soms is even stilstaan, juist vooruitgang.